Onverwerkt trauma symptomen; de rol van het zenuwstelsel

Het lezen van dit artikel neemt ongeveer 18 minuten van je tijd in beslag.

Onverwerkt trauma brengt allerlei symptomen met zich mee waar je misschien niet eens erg in hebt. Zowel op fysiek als mentaal niveau laat het een imprint achter en ga je meer en meer vanuit automatische en instinctieve overlevingsmechanismen opereren. In dit uitgebreide artikel lees je meer over deze symptomen en welke rol het zenuwstelsel hierin speelt.

Trauma verwijst naar een ingrijpende of diep verontrustende ervaring die het vermogen van een individu om ermee om te gaan overweldigt. Trauma kan het gevolg zijn van uiteenlopende gebeurtenissen zoals fysiek of seksueel misbruik, natuurrampen, ernstige ongevallen, geweldpleging of oorlog gerelateerde ervaringen.

Traumatische gebeurtenissen kunnen langdurige effecten hebben op het emotionele, psychologische en fysieke welzijn van een individu. De impact van trauma kan per persoon verschillen en kan zich bijvoorbeeld uiten in symptomen zoals flashbacks, nachtmerries, angst, depressie, prikkelbaarheid of vermijding van situaties die aan de traumatische gebeurtenis doen denken. Voor we verder duiken in de symptomen van onverwerkt trauma, gaan we eerst dieper in op trauma zelf.

Trauma is niet wat er met je gebeurt

Gabor Maté is een vooraanstaand trauma therapeut en een van mijn grote voorbeelden. Hij zegt:

Trauma is niet wat er met je gebeurt, het is wat er in jou gebeurt als een gevolg van wat er met je is gebeurd. 

Er ligt teveel nadruk op de gebeurtenis. Maar het gaat om het gevolg van wat er met je gebeurd is. Trauma is latijn voor verwonding. Trauma is dus ook een verwonding. Dat is goed nieuws! Want als het om de gebeurtenis gaat heb je pech, want een gebeurtenis kun je niet terugdraaien. Misbruik of mishandeling heeft plaatsgevonden, dit kun je niet ongedaan maken. Maar er kan wel heling plaatsvinden op de gevolgen van deze gebeurtenis. De gebeurtenis doet er wel degelijk toe, of juist het gebrek aan bepaalde gebeurtenissen (zorg of aandacht voor een kind). Echter gaat het om wat het met je doet, onder andere welk gevolgen het heeft op je zenuwstelsel. 

| Lees ook: De traumatische impact die een toxische liefdesrelatie achterlaat|

The body keeps the score

The body keeps the score is een uitspraak van, en tevens de titel van het boek van, trauma expert Bessel van de Kolk. Met deze uitspraak wordt bedoeld dat trauma in het lichaam wordt opgeslagen. Je kunt heel wat uren op de sofa van een psycholoog doorbrengen, wat zeker kan helpen, maar uiteindelijk zul je ook met het lichaam aan de slag moeten gaan. Trauma laat namelijk een imprint achter in je lijf. Onverwerkt trauma ga je dus altijd terugzien aan de hand van symptomen en signalen in je lichaam.

Psycholoog Anne Marsman, tevens oprichtster van Traumanet, heeft hier promotieonderzoek naar gedaan. Het doel van haar onderzoek was het verkennen van mechanismen die een rol spelen in de relatie tussen ingrijpende jeugdervaringen en psychische aandoeningen in het latere leven. Haar centrale onderzoeksvraag was:

Wat is de lange termijn impact van ingrijpende jeugdervaringen op:

• Mentale gezondheid; de mentale gezondheid van de Nederlandse bevolking 
• Cognitief functioneren
• Psychofysiologische stress-reactiviteit: begrijpen van wat trauma met je lichaam doet

Stress-reactiviteit

In een laboratorium heeft Anne Marsman met stress experimenten de psychofysiologische stress-reactiviteit onderzocht. Hierbij heeft ze met name gekeken naar de trapeziusspier, in het Nederlands ook wel de monnikapspier genoemd. Wat gebeurt er met de activiteit van die spier als je mensen onder stress zet? Die spier is namelijk heel gevoelig voor spanningen. Dit is de spier die pijnlijk en stijf wordt als je veel stress ervaart, denk aan je nek en schouders die stram worden.

Stress en de monnikskapspier

Het onderzoek laat zien dat als er meer pijnlijke jeugdervaringen hebben plaatsgevonden, het effect van die stress op de monnikskapspier groter is. Daarnaast is gebleken dat deze personen minder goed wennen aan pijnprikkels. De veronderstelling was dat als je mensen herhaaldelijk blootstelt aan dezelfde vorm van stress, je daaraan gaat wennen. Je kunt er dan beter tegen, wat een gezond proces is. Maar dit bleek dus niet zo te zijn.

Subjectief gaven deze mensen ook aan dat de pijnprikkels steeds heviger werden, terwijl de 25 pijnprikkels tijdens het onderzoek elke keer even hevig waren. Terwijl de mensen zonder ingrijpende jeugdervaringen er beter aan konden wennen en de pijn zelfs voelden afnemen, terwijl ook bij hen de sterkte van de pijnprikkel steeds gelijk bleef. Dit vertelt ons dat als je in je jeugd nare dingen hebt ervaren, de beleving en ervaring aan pijn wordt verstoord.

| Lees ook: Trauma bonding – wat is het, hoe ontstaat het, kenmerken & tips |

Lichamelijk resultaat meetbaar

De conclusie van het proefschrift van Anne Marsman laat zien dat ingrijpende jeugdervaringen (trauma’s) impact hebben op psyche én lichaam.

• Er is inderdaad een lichamelijk resultaat meetbaar dat in verband wordt gebracht met traumatische ervaringen
• Impact wordt via het lijf ervaren: verhoogde stressgevoeligheid & stress-reactiviteit (hoger dan mensen zonder ingrijpende jeugdervaringen)

Het zenuwstelsel

Het zenuwstelsel speelt hier een belangrijke rol in. Enerzijds bestaat het zenuwstelsel uit het centraal zenuwstelsel; de hersenen en het ruggenmerg. Anderzijds uit het perifeer zenuwstelsel. Het perifeer zenuwstelsel is opgebouwd uit het autonome zenuwstelsel en het somatische zenuwstelsel. Alle informatie uit de zintuigen en spieren worden verzameld in het somatische zenuwstelsel. Dit is het bewuste en vrijwillige zenuwstelsel, je doet er dingen mee. Daar staat tegenover het autonome zenuwstelsel, dat stuurt alle organen aan en stuurt de uitwisseling tussen organen en de hersenen aan. Dit is onbewust en gebeurt uit zichzelf, zoals de hartslag en je ademhaling.

Autonoom zenuwstelsel

Het autonoom zenuwstelsel is opgebouwd uit het sympatisch zenuwstelsel en het parasympatisch zenuwstelsel. Het sympatisch zenuwstelsel wordt ook wel geassocieerd met een gaspedaal; dit is waar de energie zit.

Als het sympatisch zenuwstelsel aangaat zorgt dit voor:

• Activatie
• Mobiliteit
• Beweging

Het sympatisch zenuwstelsel gaat aan als je gespannen bent. Je hartslag gaat omhoog, je ademhaling ook, er gaat meer bloed naar je spieren.

Het parasympatische zenuwstelsel kun je juist vergelijken met een rempedaal. Dit gaat over vertragen, rusten, ontspannen en verteren. Als dit actief is gaat je hartslag omlaag, gaat er meer bloed naar je organen, ontstaat er vertering en voel je je kalmer.

Beide zenuwstelsels staan met elkaar in verbinding en als je gezond en in balans bent, wisselen ze elkaar af in activatie. Het reageert op de omgeving, wat er vanuit externe prikkels nodig is. Het is een flexibel systeem.

Parasympatisch zenuwstelsel

Het parasympatische zenuwstelsel bestaat eigenlijk uit twee delen en wordt voornamelijk aangestuurd door de nervus vagus. Die belangrijke zenuw begint vanuit je hersenstam en heeft twee banen; de ventrale baan en de dorsale vagus. De werking hiervan kunnen we uitleggen aan de hand van de polyvagaal theorie, een theorie van Stephen Porges.

Polyvagaal theorie

De polyvagaal theorie wordt ook wel de wetenschap van veiligheid genoemd en kunnen we goed uitleggen aan de hand van deze illustratie.

Het legt ons uit wat er op neurobiologisch niveau nodig is voor een mens om zich veilig te voelen en verbinding te ervaren. De theorie legt dat uit aan de hand van deze drie type systemen, uitgaande van een evolutionaire hiërarchie. Het systeem is miljoenen jaren oud, waarbij het dorsaal vagaal systeem het meest oude systeem is. Dit systeem hadden de reptielen al. Dit systeem:

• Regelt al je organen onder de middenrif en is het meest gericht op basisoverleving
• Zorgt voor een hartslag en ademhaling om te overleven, maar houdt zich niet bezig met plannen, regelen of verbinden
• Uit zich in dissociatie, uit verbinding gaan, voor dood spelen
• Gaat in activatie bij zeer hoge stress

Het sympatisch systeem is hormoon gestuurd. Het regelt stresshormonen zoals adrenaline en cortisol die vrijkomen als je stress ervaart. Daarnaast zorgt het voor activatie en mobilisatie. Je raakt in de doe-modus. Hieruit ontstaat: vechten, bevriezen, vluchten en je schrap zetten. 

Ventraal vagaal systeem

Bovenop is het meest nieuwe systeem, het ventraal vagaal systeem. Dit is een uniek systeem voor zoogdieren, alleen zoogdieren hebben dit. Het bevindt zich in spieren in het gezicht en kun je beschouwen als het sociale betrokkenheid systeem. Dit systeem:

• Zorgt voor verbinding met een ander
• Laat je je veilig voelen
• Creëert ruimte om sociaal betrokken te zijn.
• Is alleen actief als er geen dreiging is en als je je rustig voelt

Perceptie & neuroceptie

Peceptie is een cognitieve waarneming, je geeft betekenis aan wat er gebeurt. Neuroceptie gaat er aan vooraf. Er is een toestand en daarna pas geef je er betekenis aan. Neuroceptie reageert op prikkels uit je lijf, het registreert op wat je lichaam aangeeft. Maar ook op wat je zintuigen aan informatie geven, in relatie tot wat er met de ander gebeurt; gezichtsuitdrukkingen en handgebaren. Hier haal je informatie uit die jij als veilig of onveilig registreert. De afstemming hiervan wordt gebaseerd op eerdere ervaringen, waarbij de basis wordt gelegd in de eerste levensjaren. Als je op jonge leeftijd veel onveilige dingen hebt ervaren, zal de neuroceptie steeds meer gericht zijn op signaleren van onveiligheid. Bij iedereen is dit anders. Vanuit milliseconden en op onderbewust niveau reageer je hierop.

Traumatische gebeurtenis; overschakelen dorsaal systeem

Als er een traumatische of pijnlijke gebeurtenis plaatsvindt, komt er een enorm grote hoeveelheid energie vrij in je lichaam. Maar het wordt geblokkeerd of bevroren, omdat je doorzakt in je doorsale systeem, het oudste systeem zoals je net hebt kunnen lezen, waar je niks anders kunt dan ademhalen. Die energie blijft zitten en wordt bevroren. Hier ontstaan de problemen. Dieren gaan na een levensbedreigende situatie trillen, waarmee de energie wegvloeit. In een doorsale staat kan dat niet. Energy is stuck. 

Zelf je zenuwstelsel kalmeren

Wil je jouw onverwerkte trauma symptomen aanpakken, begin dan bij het zenuwstelsel. Onze gewaardeerde partner, Bureau Breinfijn, heeft een fantastisch programma ontwikkeld waarmee je binnen 21 dagen leert om je zenuwstelsel te kalmeren. In de 21-daagse cursus wordt zowel de werking van het zenuwstelsel als de praktische tools behandeld om lichamelijke spanning te verminderen. Dit alles wordt op een toegankelijke manier online aangeboden, met behulp van praktische oefeningen. Bovendien krijg je de mogelijkheid om deel te nemen aan een live online coaching sessie, waar al je vragen over het zenuwstelsel en het herstelproces beantwoord worden. Neem hier een kijkje bij het programma: 21 Daagse Kalmeer je Zenuwstelsel.

Verbroken verbinding

Trauma zorgt voor niet of moeilijk kunnen verbinden, om te beginnen met jezelf. Er is sprake van een verlies van contact en/of verbinding met:

• Jezelf
• Je lichaam
• Je gevoel
• Anderen (partner, familie, vrienden)
• De wereld om je heen

Trauma tast het vermogen aan om contact met anderen aan te gaan,  doordat patronen van verbinding worden vervangen door patronen van bescherming.

Automatische & instinctieve reacties: trauma symptomen

Overlevingsreacties zijn automatische en instinctieve reacties die in gang worden gezet als er iets heel stressvols gebeurt. Hoe vaker een mechanisme is ingezet, hoe sneller het weer intreedt, ook als de traumatische gebeurtenis al in een ver verleden heeft plaatsgevonden:

• Fight: vechten, verdedigen
• Flight: vluchten
• Freeze: bevriezen, echter veel spanning in het lijf
• Follow: volgen, onderwerpen en gehoorzamen
• Fawn: extreem pleasen ten behoeve van conflictvermijding
• Flop: lijkt op freeze, maar heeft een passievere uitwerking; ineenstorten, immobiliteit

Onverwerkte symptomen trauma

Ieder persoon zal op onbewust niveau een eigen overlevingsmechanisme hebben gekozen. Dit mechanisme blijft zich herhalen totdat je aan het trauma gewerkt hebt, waarbij je je dus vooral moet richten op het kalmeren van het zenuwstelsel (co-regulatie). De symptomen van onverwerkt trauma kunnen daarom per persoon verschillen en uiten zich op verschillende manieren. Hier volgt een korte opsomming van veelvoorkomende symptomen, die we verderop in het artikel uitgebreider toelichten:

1. Herbeleving van de traumatische gebeurtenis, zoals flashbacks, nachtmerries of herinneringen die ongewenst terugkeren.
2. Vermijding van situaties die aan de traumatische gebeurtenis doen denken, zoals bepaalde plaatsen, mensen, of activiteiten.
3. Verhoogde prikkelbaarheid en spanning, zoals woede-uitbarstingen, schrikreacties of slaapproblemen.
4. Depressie, gevoelens van hopeloosheid en isolatie.
5. Veranderingen in het denken en de emoties, zoals schuldgevoelens, schaamte, verwarring, dissociatie of verminderd geheugen.
6. Lichamelijke symptomen zoals vermoeidheid, pijn, zweten, hartkloppingen of misselijkheid.

Herbeleving van trauma

Flashbacks en nachtmerries zijn veelvoorkomende symptomen van onverwerkt trauma. Ze ontstaan doordat het trauma niet goed is verwerkt en het brein nog steeds reageert op de traumatische gebeurtenis alsof deze nog steeds plaatsvindt.

Bij een flashback ervaart iemand intense, levendige en onverwachte herinneringen aan de traumatische gebeurtenis alsof deze opnieuw plaatsvindt. Dit kan gepaard gaan met lichamelijke reacties zoals een verhoogde hartslag, transpireren en trillen.

Nachtmerries zijn verontrustende dromen die kunnen leiden tot ontwaken met een gevoel van angst, paniek of onrust. Vaak bevatten deze dromen elementen van de traumatische gebeurtenis en kunnen ze leiden tot verstoring van de slaap en gevoelens van vermoeidheid en prikkelbaarheid overdag.

De reden dat flashbacks en nachtmerries ontstaan als het trauma niet goed is verwerkt, is dat het brein de traumatische gebeurtenis nog steeds als een bedreiging beschouwt. Het brein probeert de persoon te beschermen door de herinnering aan de gebeurtenis actief te houden. Dit kan leiden tot verstoringen in het normale functioneren van het brein en het dagelijks leven van de persoon beïnvloeden.

Vermijding & copingmechanismen

Copingmechanismen zijn manieren waarop mensen omgaan met stressvolle situaties, zoals traumatische ervaringen. Als iemand een traumatische gebeurtenis heeft meegemaakt, kan het zijn dat ze bepaalde emoties, herinneringen en triggers willen vermijden die hen terugbrengen naar die gebeurtenis. Dit kan leiden tot verschillende soorten copingmechanismen, zoals:

1. Vermijding: het vermijden van situaties, mensen of activiteiten die aan de traumatische gebeurtenis doen denken. Bijvoorbeeld het vermijden van plaatsen waar het trauma heeft plaatsgevonden, of het vermijden van mensen die betrokken waren bij het trauma.
2. Ontkenning: het ontkennen van het trauma of de emoties die ermee gepaard gaan. Dit kan leiden tot het minimaliseren van de impact van de gebeurtenis of het vermijden (wegstoppen) van emoties.
3. Rationalisatie: het zoeken naar verklaringen of rechtvaardigingen voor de gebeurtenis om de emoties te verminderen of vermijden. Bijvoorbeeld door te denken dat het hun eigen schuld was of dat het lot het zo bepaald heeft.
4. Afleiding: het afleiden van de aandacht van de emoties en gedachten rondom het trauma door zich te richten op andere activiteiten, zoals werken, sporten, of overmatig gebruik van drugs of alcohol.
5. Controle: Het zoeken naar controle over de situatie en emoties door obsessief gedrag of het vermijden van situaties waarin de persoon het gevoel heeft de controle te verliezen.

Deze copingmechanismen kunnen helpen om te overleven in de nasleep van een traumatische gebeurtenis, maar kunnen ook beperkend zijn en het herstelproces bemoeilijken. Het is belangrijk om te beseffen dat deze mechanismen vaak onbewust en automatisch zijn en dat het verwerken van het trauma kan helpen om deze mechanismen te doorbreken en weer controle te krijgen over het eigen leven.

Verhoogde prikkelbaarheid en spanning

Als een persoon een traumatische gebeurtenis meemaakt en deze niet goed verwerkt, kan dit leiden tot langdurige spanning in het lichaam. Deze spanning kan zich op verschillende manieren manifesteren, zoals:

1. Fysieke symptomen: mensen met onverwerkt trauma kunnen lichamelijke symptomen ervaren, zoals spierspanning, chronische pijn, maag- en darmklachten, hoofdpijn, duizeligheid en vermoeidheid. Deze symptomen kunnen ontstaan ​​doordat het lichaam continu in een staat van verhoogde waakzaamheid en stress verkeert.
2. Emotionele symptomen: onverwerkt trauma kan leiden tot verschillende emotionele symptomen, zoals angst, depressie, prikkelbaarheid, woede, schaamte en schuldgevoelens. Deze emoties kunnen ook leiden tot slaapproblemen en concentratiestoornissen.
3. Gedragsmatige symptomen: mensen met onverwerkt trauma kunnen ook gedragsmatige symptomen vertonen, zoals terugtrekken, vermijding van situaties die aan het trauma herinneren, overmatig gebruik van middelen zoals drugs of alcohol en agressief gedrag.

Deze symptomen kunnen langdurig aanhouden als het trauma niet goed is verwerkt en kunnen het dagelijks functioneren van de persoon belemmeren. Ze kunnen leiden tot verminderde kwaliteit van leven, problemen op het werk of in relaties en een verminderde capaciteit om met stress om te gaan. Het is daarom belangrijk om het trauma te verwerken en professionele hulp te zoeken als dat nodig is.

Depressie & isolatie

Onverwerkt trauma kan een belangrijke oorzaak zijn van depressie en isolatie bij mensen. Dit kan op verschillende manieren gebeuren, zoals:

1. Schaamte en schuldgevoelens: trauma kan gevoelens van schaamte en schuldgevoelens veroorzaken, vooral als het trauma het gevolg was van hun eigen acties of keuzes. Deze gevoelens kunnen leiden tot negatieve gedachten over zichzelf en tot het vermijden van anderen om niet geconfronteerd te worden met deze gevoelens.
2. Gevoelens van hulpeloosheid en hopeloosheid: trauma kan gevoelens van hulpeloosheid en hopeloosheid veroorzaken, waardoor het moeilijk wordt om positief te blijven en hoop te hebben voor de toekomst. Dit kan leiden tot depressie en isolatie.
3. Negatieve zelfbeeld: mensen met onverwerkt trauma kunnen een negatief zelfbeeld ontwikkelen als gevolg van de ervaringen die ze hebben meegemaakt. Dit kan leiden tot een gebrek aan zelfvertrouwen en zelfrespect, wat kan bijdragen aan depressie en isolatie.
4. Slaapproblemen: onverwerkt trauma kan leiden tot slaapproblemen, zoals nachtmerries en flashbacks, die de slaapkwaliteit kunnen verminderen. Slaapproblemen kunnen op hun beurt bijdragen aan gevoelens van depressie en isolatie.

Deze factoren kunnen bijdragen aan de ontwikkeling en instandhouding van depressie en isolatie bij mensen met onverwerkt trauma.

Dissociatie

Dissociatie is een psychologisch proces waarbij iemands gevoelens, gedachten, herinneringen en/of percepties uit elkaar vallen of loskoppelen van het bewustzijn. In wezen is dissociatie een manier van het brein om zichzelf te beschermen tegen ondraaglijke gevoelens, gedachten of herinneringen.

Wanneer iemand een traumatische gebeurtenis meemaakt, kan dissociatie optreden als een copingmechanisme om te voorkomen dat de persoon overweldigd wordt door de emoties die gepaard gaan met het trauma. Dit kan ertoe leiden dat de persoon zich gevoelloos, verdoofd of afwezig voelt, en dat herinneringen aan de traumatische gebeurtenis worden opgeslagen op een manier die minder levendig of minder persoonlijk lijkt.

Bij onverwerkt trauma kan dissociatie een belangrijke rol spelen omdat het kan leiden tot problemen met het verwerken en integreren van traumatische herinneringen. Het kan ook de weg blokkeren naar het aanpakken van de onderliggende emotionele pijn en het verhinderen van een succesvol herstel.

Het is belangrijk op te merken dat dissociatie op zichzelf geen stoornis is, maar wel vaak wordt geassocieerd met psychische aandoeningen zoals posttraumatische stressstoornis (PTSS), dissociatieve stoornissen en andere angst- en stemmingsstoornissen. Als je denkt dat je last hebt van dissociatie als gevolg van onverwerkt trauma, is het belangrijk om hulp te zoeken bij een getrainde professional.

| Lees ook: 9 coping strategieën in relaties; van verlatingsangst en liefdesbang tot codependentie |

Lichamelijke symptomen onverwerkt trauma

Hier zijn enkele voorbeelden van mogelijke lichamelijke symptomen bij onverwerkt trauma:

1. Chronische pijn: mensen met onverwerkt trauma kunnen last hebben van chronische pijn in delen van hun lichaam. Dit kan bijvoorbeeld rugpijn, hoofdpijn, spierpijn of pijn op de borst zijn.
2. Vermoeidheid en uitputting: onverwerkt trauma kan leiden tot gevoelens van vermoeidheid en uitputting, zelfs als iemand voldoende slaap krijgt.
3. Slaapproblemen: mensen met onverwerkt trauma kunnen moeite hebben met slapen, slapeloosheid ervaren, nachtmerries hebben of slaapapneu ontwikkelen.
4. Verhoogde prikkelbaarheid: trauma kan ertoe leiden dat iemand zich constant angstig of opgewonden voelt, waardoor ze sneller geïrriteerd of boos kunnen worden.
5. Verstoringen in het spijsverteringsstelsel: mensen met onverwerkt trauma kunnen maag- en darmproblemen ervaren zoals buikpijn, diarree, constipatie of misselijkheid.
6. Verzwakt immuunsysteem: onverwerkt trauma kan het immuunsysteem verzwakken, waardoor iemand vatbaarder wordt voor ziektes en infecties.

Geboorte trauma

Geboorte trauma willen we graag apart uitlichten, omdat dit vaker voorkomt dan je denkt. Een geboorte an sich is al vrij traumatisch voor een baby, daarom onthoud je er ook niets van. Maar los daarvan is eigenlijk iedere geboorte die niet volledig natuurlijk is, een traumatische geboorte. Denk onder andere aan:

• Ingeleide bevalling
• Keizersnede bevaling
• Tangverlossing
• Vaccuumpomp
• Medicatie tijdens de bevalling (ook een ruggenprik)

We staan er niet bij stil en denken dat het normaal is om allerlei hulpmiddelen en toeters en bellen in te schakelen. Uiteraard, we mogen blij zijn dat de mogelijkheden en middelen er zijn, anders zouden heel wat baby’s het misschien niet gered hebben. Maar besef je wel dat geboorte trauma zoals dit voor allerlei symptomen en copingmechanismen zorgt in het volwassen leven. Hier kun je er meer over lezen: Geboorte imprints & het effect op je relatie – Vidya

Trauma bonding

Ook trauma bonding willen we nog even apart benoemen, omdat dit een bijzonder fenomeen is. Trauma bonding is een psychologisch fenomeen waarbij iemand een sterke band vormt met iemand die hen schade of trauma heeft toegebracht. Deze band kan verwarrend en moeilijk te begrijpen zijn, omdat het lijkt in te gaan tegen de logica en het gezond verstand.

Mensen die trauma hebben opgelopen, hebben een sterk energetic trauma body. De frequentie die ze uitzenden, trekt evenzo getraumatiseerde partners aan. Wanneer deze mensen elkaar vinden en verliefd worden, hebben ze elkaar dus vanuit trauma aangetrokken en kunnen ze elkaar bewust of onbewust (opnieuw) beschadigen. In veel gevallen trek je onbewust een partner aan die precies jouw trauma voedt of die je abuser uit het verleden in een ander jasje belichaamt. Wil je weten of jouw relatie gebaseerd is op een trauma bond? Download hier de gratis checklist: Trauma Bonding Checklist – Vidya Shop

We hebben je hulp nodig

We zouden het enorm waarderen als je ons bereik helpt te vergroten, omdat we zoveel mogelijk mensen bewuster willen maken. Op Instagram en Facebook delen we dagelijks inspiratie, quotes en meer, maar let op: hier moet je waarschijnlijk vanaf dit jaar € 11 euro lidmaatschap voor gaan betalen. Zie dit artikel. Telegram daarentegen is en blijft gratis. Hier is ook geen sprake van censuur, dus kunnen we op Telegram ongegeneerd praten over tantra, seks, plantmedicijnen en alternatieve geneeswijzen & healings zonder warnings te krijgen van zogenaamde fact checkers of plotseling verwijderde berichten. We zouden het enorm waarderen als je ons op alle drie de kanalen volgt zodat we zoveel mogelijk mensen bewuster mogen maken. Thanks for the support!  

Dit artikel bevat commerciële links van partners waar wij mee samenwerken. Partners waarvan we hun producten zelf getest hebben en die we vertrouwen in hun diensten en service.